شمارهٔ ۲۱ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به سیر و سفر روحانی و جستجوی الهی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که انسان در دنیای مادی و خاکی خود سرگردان است و به دنبال راهی برای رسیدن به جوهره انسانی و الهی خود می‌گردد. او از بلبل گلزار جبروت و مهی که در محاق فرو رفته یاد می‌کند و از تاریکی‌های دنیای مادی گلایه دارد. در جستجوی ساغر سبز و بادۀ سرخ است که نماد سرمستی و عشق الهی است. شاعر به عشق و تلاش برای رهایی از قید و بندهای طبیعت اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند روح را تقویت کند و انسان را از سکوت و انزوای دنیوی نجات دهد. در نهایت، شوق و شور عشق روح را به حرکت در می‌آورد و به درجه‌ای از آگاهی می‌رساند که قابلیت سکوت ندارد.