شمارهٔ ۲۹ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او تمام توجه و احساس خود را به عشق معشوقش معطوف کرده و از دنیا دست کشیده است. او زندگی‌اش را پر از غم عشق می‌داند و مانند کوهی سوزان در دل دارد. شاعر از روز نخست عشق، مصیبت و غم را آموخته و به خاطر احساسات عمیقش، دین و دل خویش را فدای عشق کرده است. در نهایت، او با حسرت از کسانی یاد می‌کند که در دلشان آرامش و شادی دارند، در حالی که او خود را بی‌نوا و غمگین می‌بیند.