شمارهٔ ۳۷ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ابراز عشق و شور و شوق ازلی انسان به معشوق پرداخته است. شاعر از جستجوی بی‌پایان دل‌باختگان در عالم عشق سخن می‌گوید و تخیل و آرزوهای مربوط به عشق را به تصویر می‌کشد. او به عمیق بودن دریا و گرداب‌های آن اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند آدمی را به سرگشتگی و حیرت اندازد. همچنین به اهمیت دیدن و شناختن معشوق اشاره می‌کند و در نهایت به مخاطب می‌گوید که باید از جستجوی بی‌پایان دست بردارد یا به فقر و عدم تعلق به ماده تن دهد و به حقیقت عشق بپردازد.