شمارهٔ ۵۹ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و جذبه‌ای می‌پردازد که تنها به محبوب واقعی می‌توان دست یافت. شاعر می‌گوید که هیچ عطر و بویی دل و جان آدمی را مانند بوی محبوب نمی‌نوازد. او به سالکی اشاره می‌کند که با وجود سلوک و عبادت، اگر حقیقت عشق را نیابد، مهرش کامل نخواهد بود. شاعر همچنین به مشکلات دل‌هایی می‌پردازد که جز به محبوب نظر دیگری ندارند و می‌گوید که دل‌ها با وجود وجود موانع و مشکلات، همچنان به یاد محبوب خود زنده‌اند. عشق و دلبستگی به محبوب، حتی اگر دنیای ماده مخرب باشد، ارزشمند است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که تنها با رهایی از قید و بندهای دنیایی و نزدیکی به محبوب، انسان می‌تواند بال و پر بگشاید و به حقیقت عشق دست یابد.