شمارهٔ ۸۴ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تأمل در رابطه‌های عشق و وفا می‌پردازد و از درد و رنج ناشی از این روابط می‌گوید. او از طرفی از افرادی که به ظاهر می‌خواهند خوب باشند، اما حقیقتاً بد هستند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که عاقبت‌اندیشی و خودپرستی در عشق واقعی جایی ندارد. شاعر عشق را به سادگی و آزادگی مرتبط می‌داند و می‌گوید که بهتر است در عشق بی‌ریا و صادق بود. در نهایت، او از احساس فقر و نیاز خود نسبت به معشوق می‌گوید و تنها آرزویش یک نگاه از طرف اوست.