شمارهٔ ۹ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره امید و عشق صحبت می‌کند. شاعر در آن از نخل امیدش می‌گوید که باید از بین برود و می‌افزاید که عشق، نشان انسانی بودن است و آن را از حیوانی بودن متمایز می‌کند. او بر این باور است که انسان‌ها اگر در جستجوی نیازهای مادی باشند، از حقیقت و علم دور می‌شوند. شاعر از "ماه جهان‌افروز" می‌خواهد که بر سیاه‌روها نور بپاشد، و در نهایت به ضعف خود در مقابل عشق اشاره می‌کند.