شمارهٔ ۷۳ - ایضاً در منقبت شاه ولایت مآب حضرت ابو تراب علیه السلام محیط قمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که وقتی چهره معشوقش را در خواب می‌بیند، در دل شب همچون آفتابی درخشان احساس خوشحالی می‌کند. او احساس می‌کند که هر کارش گناه است و هر کار معشوقش ثواب. با یادآوری چشم‌های معشوق، او مستی شراب ناب را در خود حس می‌کند و دلش را در دام زلف‌های او می‌بیند. شاعر همچنین از درد و آتش عشق می‌گوید و اینکه حتی اگر در دوزخ هم باشد، با یاد معشوق عذابی احساس نخواهد کرد. او به شدت به معشوق وابسته است و در زندگی‌اش هیچ چیزی جز معشوق را نمی‌بیند. در لحظه مرگ نیز، او امید دارد که چهره معشوق را ببیند. در نهایت، به عظمت و بزرگی معشوق اشاره دارد و امیدوار است که در روز قیامت، با عشق علی در جمع دوستداران باشد و عذابی نبیند.