شمارهٔ ۱۷۴ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن از درد و رنج خود به خاطر جدایی و دوری از عشق می‌گوید و به این نکته اشاره دارد که طبیب (عشق یا دوست) او را رنجور کرده و از خود دور نگاه می‌دارد. او از امام شهر می‌خواهد که او را به خاطر تقصیرهایش معذور بدارد. همچنین، به زاهدان اشاره می‌کند که اگرچه ظاهراً پاک و بی‌عیب به نظر می‌رسند، اما در باطن ممکن است دچار نقص‌های اخلاقی باشند. شاعر هشدار می‌دهد که نباید به ظواهر اکتفا کرد و در پی صداقت و عمل درست بود. در نهایت، اشاره می‌کند که با وجود سیه‌رو بودن خودش، هنوز به نور و روشنی عشق اعتقاد دارد و او را پرستار نور می‌داند. او از کسی که می‌نوشد تقاضا می‌کند که به او مجالی بدهد تا در می‌گساری معانی درک کند و به عمق انسانیّت بپردازد.