غزلیات — دیوان اشعار محتشم کاشانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار محتشم کاشانی
Author: محتشم کاشانی

محتشم کاشانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — من از رغم غزالی شهسواری کرده‌ام پیدا
شمارهٔ ۵ — ای ز دل‌رفته که دی سوختی از ناز مرا
شمارهٔ ۱ — زلف و قدت راست ای بت سرکش، چشم و رخت راست ای گل رعنا
شمارهٔ ۴ — درخشان شیشه‌ای خواهم می رخشان در او پیدا
شمارهٔ ۲ — بعد هزار انتظار این فلک بی‌وفا
شمارهٔ ۶ — کسی ز روی چنان منع چون کند ما را
شمارهٔ ۷ — که زد بر یاریِ ما چشم‌زخمی اینچنین یارا
شمارهٔ ۱۱ — هرزه نقاب رخ مکن طرهٔ نیم تاب را
شمارهٔ ۹ — مبین به چشم کم ای شوخ نازنین ما را
شمارهٔ ۱۰ — صبح آن که داشت پیش تو جام شراب را
شمارهٔ ۱۲ — بر رخ پر عرق مکش سنبل نیم تاب را
شمارهٔ ۱۳ — اگر دل بر صف مژگان سیاهی می‌زند خود را
شمارهٔ ۱۴ — جهان آرا شدی چون ماه و ننمودی به من خود را
شمارهٔ ۱۵ — ای نگهت تیغ تیز غمزهٔ غماز را
شمارهٔ ۸ — چو بر زندانیان رانی سیاست، یاد کن ما را
شمارهٔ ۱۶ — چنین است اقتضا رعنائی قد بلندش را
شمارهٔ ۱۷ — شب که ز گریه می‌کنم دجله کنار خویش را
شمارهٔ ۱۸ — گر بهم می‌زدم امشب مژهٔ پر نم را
شمارهٔ ۱۹ — چو دی ز عشق من آگه شد و شناخت مرا
شمارهٔ ۲۰ — شوق درون به سوی دری می‌کشد مرا
شمارهٔ ۲۱ — روزگاری که رخت قبلهٔ جان بود مرا
شمارهٔ ۲۳ — به افسون محو کردی شکوه‌های بیکرانم را
شمارهٔ ۲۲ — چو افکنده ببیند در خون تنم را
شمارهٔ ۳۰ — درهمی گرم غضب کرده نگاه که تو را
شمارهٔ ۲۵ — بگو ای باد آن سر خیل رعنا پادشاهان را
شمارهٔ ۲۶ — مالک المک شوم چون ز جنون هامون را
شمارهٔ ۲۷ — شوم هلاک چو غیری خورد خدنگ تو را
شمارهٔ ۲۴ — جان بر لب و ز یار هزار آرزو مرا
شمارهٔ ۲۹ — گر به تکلیف لب جام به لب سوده تو را
شمارهٔ ۲۸ — با چنین جرمی نراندم از دل ویران تو را
شمارهٔ ۳۱ — حوصله کو که دل دهم عشق جنون فزای را
شمارهٔ ۳۷ — فرمود مرا سجدهٔ خویش آن بت رعنا
شمارهٔ ۳۲ — برین در می‌کشند امشب جهان‌پیما سمندی را
شمارهٔ ۳۵ — گشته در راهت غبار آلود روی زرد ما
شمارهٔ ۳۸ — ای گوهر نام تو تاج سر دیوان‌ها
شمارهٔ ۳۶ — سروی از یزد گذر کرد به کاشانهٔ ما
شمارهٔ ۳۳ — نشانده شام غمت گرد دل سپاهی را
شمارهٔ ۳۹ — به صد اندیشه افکند امشبم آن تیز دیدن‌ها
شمارهٔ ۳۴ — تا همتم به دست طلب زد در بلا
شمارهٔ ۴۱ — دیشبش در خواب دیدم با رخ چون آفتاب
شمارهٔ ۴۵ — حسن روزافزون نگر کان خسرو زرین طناب
شمارهٔ ۴۴ — همچو شمعم هست شبها بی‌رخ آن آفتاب
شمارهٔ ۴۰ — عجب گیرنده راهی بود در عاشق ربایی‌ها
شمارهٔ ۴۲ — ای زیر مشق سر خط حسن تو افتاب
شمارهٔ ۴۳ — برشکن طرف کله چون بفکنی از رخ نقاب
شمارهٔ ۴۷ — نیست امروز شکست دلم از چشم پرآب
شمارهٔ ۴۶ — نامسلمان پسری خون دلم خورد چو آب
شمارهٔ ۵۴ — دور بر بسترم از هجر تو رنجور انداخت
شمارهٔ ۵۲ — یگانه‌ای در دل می‌زند به دست ارادت
شمارهٔ ۵۱ — وصلم نصیب شد ز مددکاری رقیب
شمارهٔ ۵۵ — آن که آیینهٔ صنع از روی نیکوی تو ساخت
شمارهٔ ۴۸ — رخش در غیر و چشم التفاتش در من است امشب
شمارهٔ ۴۹ — خیالش را به نوعی انس در جان من است امشب
شمارهٔ ۵۳ — چو هجر راه من تشنه در سراب انداخت
شمارهٔ ۵۰ — بزم پر فتنه از آن طرز نگاهست امشب
شمارهٔ ۶۱ — باز این چه زلف از طرف رخ نمودن است
شمارهٔ ۶۰ — نخل قد خم گشته که پرورده دردست
شمارهٔ ۵۸ — این چه چوگان سر زلف و چه گوی ذقن است
شمارهٔ ۵۹ — دوستم با تو به حدی که ز حد بیرونست
شمارهٔ ۶۳ — کنون که خنجر بیداد یار خونریز است
شمارهٔ ۶۲ — زخم جفای یار که بر سینه مرهم است
شمارهٔ ۵۶ — داغ بر دست خود آن شوخ چو در صحبت سوخت
شمارهٔ ۵۷ — هلالی بودی اول صد بلند اختر هوادارت
شمارهٔ ۶۷ — رخت که صورت صنع آشکار از آن پیداست
شمارهٔ ۷۱ — با خط آن سلطان خوبان را جمالی دیگر است
شمارهٔ ۶۶ — چون دم جان دادنم آهی ز جانان برنخاست
شمارهٔ ۶۹ — گویِ میدانِ محبت سَرِ اهل نظر است
شمارهٔ ۷۰ — تو را بسوی رقیبان گذار بسیار است
شمارهٔ ۶۸ — با من بدی امروز زاطوار تو پیداست
شمارهٔ ۶۴ — زان آستان که قبلهٔ ارباب دولت است
شمارهٔ ۶۵ — به عزم رقص چو آن فتنه زمین برخاست
شمارهٔ ۷۳ — خط ز رخت سر کشید سرکشی ای گل بس است
شمارهٔ ۷۹ — پای یکی به علت ادبار نارواست
شمارهٔ ۷۴ — از اشگ گرم چشم ترم کان آتش است
شمارهٔ ۷۵ — این صید هنوز نیم رام است
شمارهٔ ۷۸ — روی تو که اختر زمین است
شمارهٔ ۷۷ — بر درت کانجا سیاست مانع از داد من است
شمارهٔ ۷۶ — نقد غمت که حاصل دنیا و دین ماست
شمارهٔ ۷۲ — آهوی چشم بتان چشم تو را نخجیر است
شمارهٔ ۸۴ — امشب دگر حریف شرابت که بوده است
شمارهٔ ۸۵ — کمر به کین تو ای دل چو یار جانی بست
شمارهٔ ۸۷ — گفتمش تیر تو خواهد به دل زار نشست
شمارهٔ ۸۶ — چو ناز او به میان تیغ دلستانی بست
شمارهٔ ۸۰ — غمزه کز قوت حسنت دو کمان ساخته است
شمارهٔ ۸۲ — حرف عشقت مگر امشب ز یکی سرزده است
شمارهٔ ۸۳ — از عاشقان حوالی آن خانه پر شده است
شمارهٔ ۸۱ — آن که بزم غیر را روشن چو گلشن کرده است
شمارهٔ ۸۹ — آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست
شمارهٔ ۹۰ — دوست با من دشمن و با دشمن من گشته دوست
شمارهٔ ۹۲ — حکمی که همچو آب روان در دیار اوست
شمارهٔ ۹۳ — گل چهره‌ای که مرغ دلم صید دام اوست
شمارهٔ ۹۴ — حسن که تابان ز سراپای توست
شمارهٔ ۹۱ — نهال گلشن دل نخل نو رسیدهٔ اوست
شمارهٔ ۹۵ — مهر که سرگرم مه روی توست
شمارهٔ ۸۸ — منتظری عمرها گر بگذاری نشست
شمارهٔ ۹۶ — مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست
شمارهٔ ۹۹ — دلت امروز به جا نیست دگر چیزی هست
شمارهٔ ۱۰۲ — درهم است آن بت طناز نمی‌دانم چیست
شمارهٔ ۹۷ — امشب ای شمع طرب دوست که همخانهٔ توست
شمارهٔ ۹۸ — گرچه بیش از حد امکان التفات یار هست
شمارهٔ ۱۰۰ — در ظل همائی که بر او میل جهانی است
شمارهٔ ۱۰۳ — ای در درون جان ز دل من کرانه چیست؟
شمارهٔ ۱۰۱ — ای پری غم نیست گر مثل منت دیوانه ایست
شمارهٔ ۱۰۵ — گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیست
شمارهٔ ۱۰۶ — رفته مهر از شکرت در شکرستان تو کیست
شمارهٔ ۱۰۸ — هرکس نکرد ترک سر از اهل درد نیست
شمارهٔ ۱۰۷ — شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست
شمارهٔ ۱۱۱ — گرچه پای بندی عشق بی‌زنجیر نیست
شمارهٔ ۱۰۴ — مطرب بگو که این تری و این ترانه چیست
شمارهٔ ۱۰۹ — گرچه قرب درگهت حد من مهجور نیست
شمارهٔ ۱۱۰ — بی‌تصرف حسن را در هیچ دل تاثیر نیست
شمارهٔ ۱۱۵ — چون تو سروی در جهان ای نازنین اندام نیست
شمارهٔ ۱۱۶ — ای گل امروز اداهای تو بی‌چیزی نیست
شمارهٔ ۱۱۹ — تیر او تا به سرا پردهٔ دل ماوا داشت
شمارهٔ ۱۱۲ — گر با توام ز دیدن غیرم گزیر نیست
شمارهٔ ۱۱۳ — با بد آموزت مگر قانون الفت ساز نیست
شمارهٔ ۱۱۴ — هرچند خون عاشق بی‌دل حلال نیست
شمارهٔ ۱۱۸ — آینهٔ جان به جز آن روی نیست
شمارهٔ ۱۱۷ — درین کز دل بدی با من شکی نیست
شمارهٔ ۱۲۶ — ناله چندان ز دلم راه فلک دوش گرفت
شمارهٔ ۱۲۴ — بعد چندین انتظار آن مه به خاک ما گذشت
شمارهٔ ۱۲۵ — فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت
شمارهٔ ۱۲۷ — بردوش آن قدر دل من بار غم گرفت
شمارهٔ ۱۲۰ — گرچه بر رویم در لطف از توجه بازداشت
شمارهٔ ۱۲۲ — بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشت
شمارهٔ ۱۲۱ — آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت
شمارهٔ ۱۲۳ — خاطری جمع ز شبه آن که تو میدانی داشت
شمارهٔ ۱۳۰ — یارم طریق سرکشی از سر گرفت و رفت
شمارهٔ ۱۲۸ — حسن پری جلوه کرد دیو جنونم گرفت
شمارهٔ ۱۳۳ — خاست غوغائی و زیبا پسری آمد و رفت
شمارهٔ ۱۳۲ — با رقیب آمد و این غمکده را در زد و رفت
شمارهٔ ۱۲۹ — بود شهری و مهی آن نیز محمل بست و رفت
شمارهٔ ۱۳۱ — شهریار من مرا پابست هجران کرد و رفت
شمارهٔ ۱۳۵ — زانطره دل سوی ذقنت رفته رفته رفت
شمارهٔ ۱۳۴ — چابکسواری آمد و لعبی نمود و رفت
شمارهٔ ۱۴۱ — عمرها فکر وصال تو عبث بود عبث
شمارهٔ ۱۴۳ — سالها از پی وصل تو دویدم به عبث
شمارهٔ ۱۴۲ — دادم از دست برون دامن دلبر به عبث
شمارهٔ ۱۳۷ — زین نقش‌خانه کی من دیوانه جویمت
شمارهٔ ۱۳۸ — کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت
شمارهٔ ۱۳۶ — بی‌پرده برآئی چو به صحرای قیامت
شمارهٔ ۱۴۰ — زهی گشوده کمند بلا سلاسل مویت
شمارهٔ ۱۳۹ — به قصد جان من در جلوه آمد قد رعنایت
شمارهٔ ۱۵۰ — به زبان خرد این نکته صریح است صریح
شمارهٔ ۱۵۱ — ای لبت زنده کرده نام مسیح
شمارهٔ ۱۴۸ — درختان تا شوند از باد گاهی راست گاهی کج
شمارهٔ ۱۴۵ — گلخنیان تو را نیست به بزم احتیاج
شمارهٔ ۱۴۶ — گر به دردم نرسد آن بت غافل چه علاج
شمارهٔ ۱۴۷ — اغیار را به صحبت جانان چه احتیاج
شمارهٔ ۱۴۴ — زهی طغیان حسنت بر شکیب کار من باعث
شمارهٔ ۱۴۹ — زهی ز تو دل ناوک سزای من مجروح
شمارهٔ ۱۵۳ — غیر مگذار که در بزم تو آید گستاخ
شمارهٔ ۱۵۴ — زهی به دور تو آئین دلبران منسوخ
شمارهٔ ۱۵۵ — ای تو مجموعهٔ شوخی و سراپای تو شوخ
شمارهٔ ۱۵۶ — چو یار تیغ ستیز از نیام کین بدر آرد
شمارهٔ ۱۵۲ — دوش گفتند سخنها ز زبان تو صریح
شمارهٔ ۱۵۸ — زندگانی بی غم عشق بتان یکدم مباد
شمارهٔ ۱۵۷ — رفتی جهان پناها اقبال رهبرت باد
شمارهٔ ۱۵۹ — شهریارا صاحبا رفتی خدا یار تو باد
شمارهٔ ۱۶۲ — خلل به دولت خان جهانستان مرساد
شمارهٔ ۱۶۳ — روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد
شمارهٔ ۱۶۶ — دلی دارم که از تنگی درو جز غم نمی‌گنجد
شمارهٔ ۱۶۷ — دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد
شمارهٔ ۱۶۰ — دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد
شمارهٔ ۱۶۱ — تا اختیار خود به رقیب آن نگار داد
شمارهٔ ۱۶۵ — نخواهم از جمال عالم آشوبت نقاب افتد
شمارهٔ ۱۶۴ — چو تو را به قصد جولان سم بادپا بجنبد
شمارهٔ ۱۷۵ — مرا خیال تو شبها به خواب نگذارد
شمارهٔ ۱۷۳ — دیگر که هوای گل خودروی تو دارد
شمارهٔ ۱۷۲ — کدام صحبت پنهان تو را چنین دارد
شمارهٔ ۱۷۴ — طبیب من ز هجر خود مرارنجور می‌دارد
شمارهٔ ۱۷۰ — سبک جولان سمندی کان پری در زیر ران دارد
شمارهٔ ۱۷۱ — به پیش اختر حسن تو مهر تاب ندارد
شمارهٔ ۱۶۹ — تنی زلال‌وش آن سرو گل قبا دارد
شمارهٔ ۱۶۸ — فضای کلبهٔ فقر آن قدر صفا دارد
شمارهٔ ۱۷۶ — چند عمرم در شب هجران به ماتم بگذرد
شمارهٔ ۱۷۷ — بس که روز و شبم از دل سپه غم گذرد
شمارهٔ ۱۷۹ — روز محشر که خدا پرسش ما خواهد کرد
شمارهٔ ۱۸۰ — فلک به من نفسی گرچه سر گرانش کرد
شمارهٔ ۱۸۱ — چون طلوع آن آفتاب از مطلع اقبال کرد
شمارهٔ ۱۷۸ — شبی که بر دلم آن ماه پاره می‌گذرد
شمارهٔ ۱۸۲ — از جیب حسن سرو قدی سر بدر نکرد
شمارهٔ ۱۸۳ — آن پری بگذشت و سوی ما نگاهی هم نکرد
شمارهٔ ۱۸۴ — جدائی تو هلاکم ز اشتیاق تو کرد
شمارهٔ ۱۸۵ — که گمان داشت که روزی تو سفر خواهی کرد
شمارهٔ ۱۹۱ — چراغی آمد و بر آفتاب پهلو زد
شمارهٔ ۱۸۸ — اگر لطفت ز پای اشک و آهم شعله برگیرد
شمارهٔ ۱۸۶ — دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد
شمارهٔ ۱۸۷ — بهتر است از هرچه دهقان در چمن می‌پرورد
شمارهٔ ۱۸۹ — اجل خواهم مزاج خوی آن بیدادگر گیرد
شمارهٔ ۱۹۰ — چو ممکن نیست کان مه پاسبان محفلم سازد
شمارهٔ ۱۹۴ — چو گریم بی تو اشگم از بن مژگان فرو ریزد
شمارهٔ ۱۹۷ — زخم او یکبارگی امروز بر جان می‌رسد
شمارهٔ ۱۹۲ — خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزد
شمارهٔ ۱۹۳ — چو عشق کوس سکون از گران عیاری زد
شمارهٔ ۱۹۹ — ز بس کان جنگجو را احتزاز از صلح من باشد
شمارهٔ ۱۹۵ — به وجود پاکت شه من ز بدان گزندی نرسد
شمارهٔ ۱۹۶ — خنک آن نسیم بشارتی که ز غایب از نظری رسد
شمارهٔ ۱۹۸ — گفتم تو را متاعی بهتر ز ناز باشد
شمارهٔ ۲۰۷ — کمان ناز به زه نازنین سوار من آمد
شمارهٔ ۲۰۴ — دلا گذشت شب هجر و یار از سفر آمد
شمارهٔ ۲۰۳ — هر خون که از درون ز دل مبتلا چکد
شمارهٔ ۲۰۶ — چو تیر غمزه افکندی به جان ناتوان آمد
شمارهٔ ۲۰۲ — هیچ می‌گویی اسیری داشتم حالش چه شد
شمارهٔ ۲۰۵ — دلا نخل امل بنشان که باز آن سروناز آمد
شمارهٔ ۲۰۱ — بی‌وفا یارا وفا و یاریت معلوم شد
شمارهٔ ۲۰۰ — به رهی کان سفری سرو روان خواهد شد
شمارهٔ ۲۰۹ — گه رفتن آن پری‌رو به وداع ما نیامد
شمارهٔ ۲۱۱ — یار بیدردی غیر و غم ما می‌داند
شمارهٔ ۲۱۳ — بهترین طاقی که زیر طاق گردون بسته‌اند
شمارهٔ ۲۱۰ — زلفش مرا به کوشش خود می‌کشد به بند
شمارهٔ ۲۱۲ — ای گل به کس این خوبی بسیار نمی‌ماند
شمارهٔ ۲۱۵ — یک دلان خوش دلی از فتح سلطان یافتند
شمارهٔ ۲۱۴ — یک جهان شوخی به یک عالم حیا آمیختند
شمارهٔ ۲۰۸ — دم جان دادن آن بت بر سرم با تیغ کین آمد
شمارهٔ ۲۲۰ — بلا به من که ندارم غم بقا چکند
شمارهٔ ۲۱۷ — عاشقان نرد محبت چو به دلبر بازند
شمارهٔ ۲۱۹ — گر از جمال جهانتاب او نقاب کشند
شمارهٔ ۲۲۱ — گر بر من آرمیده سمندش گذر کند
شمارهٔ ۲۲۳ — چون باز خواهد کز طلب جوینده را دور افکند
شمارهٔ ۲۲۲ — آه از آن لحظه که مجلس به غضب در شکند
شمارهٔ ۲۱۶ — دی همایون خبری مژده دهانم دادند
شمارهٔ ۲۱۸ — حسن روزافزون او ترسم جهان برهم زند
شمارهٔ ۲۲۸ — عجب که دولت من بی‌بقائیی نکند
شمارهٔ ۲۲۹ — لعل تو در شکست من زمزمه بس نمی‌کند
شمارهٔ ۲۲۷ — عاشق از حسرت دیدار تو آهی نکند
شمارهٔ ۲۳۱ — آسودگان چو نشئه درد آرزو کنند
شمارهٔ ۲۲۵ — خدا اگر چه ز پاکان دعا قبول کند
شمارهٔ ۲۲۴ — هر کسی چیزی به پای آن پسر می افکند
شمارهٔ ۲۳۰ — آخر ای پیمان گسل یاران به یاران این کنند
شمارهٔ ۲۲۶ — چشمت چو شهر غمزه را آرایش مژگان کند
شمارهٔ ۲۳۵ — دیشب که بر لبت لب جام شراب بود
شمارهٔ ۲۳۶ — امشب که چشم مست تو در مهد خواب بود
شمارهٔ ۲۳۸ — همنشین امشب اگر آن بت چنین خواهد بود
شمارهٔ ۲۳۴ — ملامت گو که گاهی همچو ماه از روزنت بیند
شمارهٔ ۲۳۷ — دی صبح دم که عارض او بی‌نقاب بود
شمارهٔ ۲۳۹ — دوش چشمم هم به خواب از فکر و هم بیدار بود
شمارهٔ ۲۳۳ — رندان که نقد جان به می ناب می‌دهند
شمارهٔ ۲۳۲ — دل وجان و سرو تن گر به فدای تو شوند
شمارهٔ ۲۴۱ — مهی که شمع رخش نور دیدهٔ من بود
شمارهٔ ۲۴۳ — گر شود پامال هجر این تن همان گیرم نبود
شمارهٔ ۲۴۲ — دردا که وصل یار به جز یک نفس نبود
شمارهٔ ۲۴۶ — یک دم ای سرو ز غمهای تو آزاد که بود
شمارهٔ ۲۴۵ — دی ز شوخی بر من آن توسن دوانیدن چه بود
شمارهٔ ۲۴۴ — دی به شیرین‌عشوه هر دم سوی من دیدن چه بود
شمارهٔ ۲۴۷ — جز من آن کس که به وصل تو نشد شاد که بود
شمارهٔ ۲۴۰ — گنج وصل او به چون من بی‌وفائی حیف بود
شمارهٔ ۲۵۴ — آن که اشگم از پیش منزل به منزل می‌رود
شمارهٔ ۲۵۲ — اول منزل عشقست بیابان فنا
شمارهٔ ۲۵۱ — ز بس که نور ز حسن تو در جهان بدود
شمارهٔ ۲۵۳ — دست به دست همچو گل آن بت مست می‌رود
شمارهٔ ۲۵۵ — باز ما را جان به استقبال جانان می‌رود
شمارهٔ ۲۴۸ — در شکار امروز صید آهوان او که بود
شمارهٔ ۲۵۰ — سیه چشمی که شادم داشت گاهی از نگاه خود
شمارهٔ ۲۴۹ — بر هر دلی که بند نهاد از نگاه خود
شمارهٔ ۲۶۰ — چو کار به رغم از امید وصل تنگ شود
شمارهٔ ۲۵۹ — پیش او نیک و بد عاشق اگر ظاهر شود
شمارهٔ ۲۶۲ — حسن را گر ناز او کالای دکان می‌شود
شمارهٔ ۲۶۱ — چشمم چو روز واقعه در خواب می‌شود
شمارهٔ ۲۵۶ — آن مه که صورتش ز مقابل نمی‌رود
شمارهٔ ۲۶۳ — رهی دارم که از دوری به پایان دیر می‌آید
شمارهٔ ۲۵۸ — اگر شراب خوری صد جگر کباب شود
شمارهٔ ۲۵۷ — از بادهٔ لاله تو چو در ژاله می‌رود
شمارهٔ ۲۶۶ — سخن کز حال خود گویم ز حرفم بوی درد آید
شمارهٔ ۲۶۸ — ز خانه ماه به ماه آفتاب من بدر آید
شمارهٔ ۲۷۱ — ازین لیلی و شانم خاطر ناشاد نگشاید
شمارهٔ ۲۶۷ — به خاکم آن بت اگر با رقیب درگذر آید
شمارهٔ ۲۷۰ — غمزه‌اش دست چو بر غارت جان بگشاید
شمارهٔ ۲۶۹ — قضا از آسمان هرگه در بیداد بگشاید
شمارهٔ ۲۶۴ — صبا از کشور آن پاکدامان دیر می‌آید
شمارهٔ ۲۶۵ — به گوشم مژدهٔ وصل از در و دیوار می‌آید
شمارهٔ ۲۷۶ — چو غافل از اجل صیدی سوی صیاد می‌آید
شمارهٔ ۲۷۵ — به قد فتنه گر چون در خرام آن نازنین آید
شمارهٔ ۲۷۹ — عرق از برگ گل انگیختنش را نگرید
شمارهٔ ۲۷۴ — به اقبال از سفر چون مرکب آن نازنین آید
شمارهٔ ۲۷۸ — با وجود آن که پیوند آن پری از من برید
شمارهٔ ۲۷۲ — گر از درج دهانش دم زنم از من به تنگ آید
شمارهٔ ۲۷۷ — به مرگ کوه کن کَز وِی المها یاد می‌آید
شمارهٔ ۲۷۳ — خوش آن بیداد کز فریاد من جانان برون آید
شمارهٔ ۲۸۰ — قاصد رساند مژده که جانان ما رسید
شمارهٔ ۲۸۴ — خبر از رفتن آن سرو روانم مدهید
شمارهٔ ۲۸۵ — کنم چو شرح غم او سواد بر کاغذ
شمارهٔ ۲۸۶ — ای زهر خندهٔ تو چو شهد و شکر لذیذ
شمارهٔ ۲۸۱ — سرو خرامان من طره پریشان رسید
شمارهٔ ۲۸۳ — زاهدان منع ز دیر و می نابم مکنید
شمارهٔ ۲۸۲ — ز خواب دیده گشاد و ز رخ نقاب کشید
شمارهٔ ۲۸۷ — ای شربت جفای تو هم تلخ و هم لذیذ
شمارهٔ ۲۸۹ — بر مه روی تو خط مشگ بار
شمارهٔ ۲۹۳ — افکنده ره به کلبهٔ درویش خاکسار
شمارهٔ ۲۹۲ — زهی ز سلطنتت روزگار منت دار
شمارهٔ ۲۹۰ — چنین که من ز تو خود را نموده‌ام بیزار
شمارهٔ ۲۹۵ — تا به سر منزل چشمم کنی ای سرو گذار
شمارهٔ ۲۹۱ — تا شده ای گل به تو اغیار یار
شمارهٔ ۲۹۴ — پیشت از سهوی که کردم ای خدیو کامکار
شمارهٔ ۲۸۸ — بس که چون باران نیسان ای سحاب خوش مطر
شمارهٔ ۳۰۱ — عشق کهن به کوی تو می‌آردم هنوز
شمارهٔ ۲۹۷ — ای طور تو را جهان خریدار
شمارهٔ ۲۹۸ — دانم اگر از دلبری قانع به جانی ای پسر
شمارهٔ ۳۰۲ — زهی ربوده لعل تو صد فسون پرداز
شمارهٔ ۳۰۰ — شطرنج صحبت من و آن مایهٔ سرور
شمارهٔ ۲۹۹ — دور از تو خاک ره ز جنون می‌کنم به سر
شمارهٔ ۳۰۳ — لشگر عشقت سیاهی می‌کند از دور باز
شمارهٔ ۲۹۶ — زین بیشتر رکاب ستم سر گران مدار
شمارهٔ ۳۰۶ — ای هنوزت مژه از صف شکنی بر سر ناز
شمارهٔ ۳۰۷ — ای از می غرور تو لبریز جام ناز
شمارهٔ ۳۰۸ — ناصحا از سر بالین من این پند ببر
شمارهٔ ۳۱۱ — حسن را تکیه‌گه آن طرف کلاهست امروز
شمارهٔ ۳۰۵ — آفت من یک نگه زان نرگس مستانه ساز
شمارهٔ ۳۰۹ — دوش در بزمم گذر کرد آن مه مجلس فروز
شمارهٔ ۳۱۰ — دوش سرگرم از وثاق آن کوکب گیتی فروز
شمارهٔ ۳۰۴ — یک صبح ببام آی و ز رخ پرده برانداز
شمارهٔ ۳۱۳ — ز عنبر آتش حسنت نکرده دود هنوز
شمارهٔ ۳۱۵ — مردم و بر دل من باز غم یار هنوز
شمارهٔ ۳۱۴ — دل در بدن کباب و مرا دیده تر هنوز
شمارهٔ ۳۱۲ — به من که آتش عشقش نکرده دود هنوز
شمارهٔ ۳۱۶ — ز دور یاسمنت سبزه سر نکرده هنوز
شمارهٔ ۳۱۸ — بزم کین آرا و در ساغر می بیداد ریز
شمارهٔ ۳۱۹ — عقل در میدان عشق آهسته می‌راند فرس
شمارهٔ ۳۱۷ — ای در زمان خط تو بازار فتنه تیز
شمارهٔ ۳۲۵ — ای سنگ دل ز پرسش روز جزا بترس
شمارهٔ ۳۲۲ — ای پری راه دیار آن پری پیکر بپرس
شمارهٔ ۳۲۶ — خموشیت گره افکند در دل همه کس
شمارهٔ ۳۲۳ — آن قدر شوق گل روی تو دارم که مپرس
شمارهٔ ۳۲۴ — باز آشفته‌ام از خوی تو چندان که مپرس
شمارهٔ ۳۲۷ — آمد ز خانه بیرون در بر قبای زرکش
شمارهٔ ۳۲۰ — با من از ابنای عالم دلبری مانده است و بس
شمارهٔ ۳۲۱ — آخر ای بی‌رحم حال ناتوان خود بپرس
شمارهٔ ۳۳۱ — رخش شمعی است دود آن کمند عنبر آلودش
شمارهٔ ۳۳۲ — ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون‌سارش
شمارهٔ ۳۲۸ — شبی که می‌فکند بی تو در دلم الم آتش
شمارهٔ ۳۳۳ — ز مهیست داغ بر دل که ندیده‌ام هنوزش
شمارهٔ ۳۳۰ — محل گرمی جولان بزیر سرو بلندش
شمارهٔ ۳۳۴ — ای به ستم دل تو خوش تیغ بکش مرا بکش
شمارهٔ ۳۳۵ — بیش ازین منت وصل از رخ آن ماه مکش
شمارهٔ ۳۲۹ — هرتار که در طره عنبر شکن استش
شمارهٔ ۳۴۳ — به عزم رقص چون در جنبش آید نخل بالایش
شمارهٔ ۳۴۲ — آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش
شمارهٔ ۳۳۶ — صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش
شمارهٔ ۳۳۸ — آن شاه حسن بین و به تمکین نشستنش
شمارهٔ ۳۳۷ — هزارگونه متاع است ناز را به دکانش
شمارهٔ ۳۳۹ — بزم برهم زده‌ای ای دل بر خشم به جوش
شمارهٔ ۳۴۰ — ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش
شمارهٔ ۳۴۱ — سحر به کوچه بیگانه‌ای فتادم دوش
شمارهٔ ۳۴۷ — کاش مرگم سازد امشب از فغان کردن خلاص
شمارهٔ ۳۴۸ — مدعی چند بود با سگ آن کو مخصوص
شمارهٔ ۳۵۱ — ای طاعت تو بر همهٔ کائنات فرض
شمارهٔ ۳۵۰ — آخر ای سنگدل از کشتن ما چیست غرض
شمارهٔ ۳۴۴ — مهی که زینت حسنست گرمی خویش
شمارهٔ ۳۴۵ — پری وشی دل دیوانه می‌کشد سویش
شمارهٔ ۳۴۶ — مباش ای مدعی خوش دل که از من رنجه شد خویش
شمارهٔ ۳۴۹ — منم از مهر به غم خوردنت ای یار حریص
شمارهٔ ۳۵۹ — دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ
شمارهٔ ۳۵۴ — گوش کردن سخنان تو غلط بود غلط
شمارهٔ ۳۵۶ — به هجر یار که از غیر آن ندارم حظ
شمارهٔ ۳۵۸ — ز لاله‌زار مرا بی‌جمال دل نواز چه فیض
شمارهٔ ۳۵۷ — من بی‌تو ندارم از چمن حظ
شمارهٔ ۳۵۳ — نه می‌نهم از دست عشق جام نشاط
شمارهٔ ۳۵۲ — روزی که گشت بر همهٔ عالم نماز فرض
شمارهٔ ۳۵۵ — صبر در جور و جفای تو غلط بود غلط
شمارهٔ ۳۶۰ — تا میان من و آن مه شده کلفت واقع
شمارهٔ ۳۶۷ — دهد اگرچه برون در بی‌شمار صدف
شمارهٔ ۳۶۱ — آن که بود از تو به یک حرف زبانی قانع
شمارهٔ ۳۶۴ — ای به من صدق و صفای تو دروغ
شمارهٔ ۳۶۲ — گدایان را بود از آستانها پاسبان مانع
شمارهٔ ۳۶۵ — تا کی کشی به بی گنهان از عتاب تیغ
شمارهٔ ۳۶۳ — آمد از مجلس برون در سر هوای سیر باغ
شمارهٔ ۳۶۶ — چو بر من زد آن ترک خون خوار تیغ
شمارهٔ ۳۷۱ — بیچاره باشد همواره عاشق
شمارهٔ ۳۷۲ — ز تب نالان شدی جانان عاشق
شمارهٔ ۳۷۵ — این آینه‌گون سقف که آبیست معلق
شمارهٔ ۳۶۸ — بعد مرگ من نکرد آن مه تاسف برطرف
شمارهٔ ۳۶۹ — آن پری را گوهر عصمت ز کف شد حیف حیف
شمارهٔ ۳۷۰ — زهی ز عشق جهانی تو را به جان مشتاق
شمارهٔ ۳۷۳ — بر در دل می‌زنند نوبت سلطان عشق
شمارهٔ ۳۷۴ — باز علم زد ز بیابان عشق
شمارهٔ ۳۷۷ — او کشیده خنجر و من جامه جان کرده چاک
شمارهٔ ۳۷۶ — در فراقش چون ندادم جان خود را ای فلک
شمارهٔ ۳۸۲ — صدامید از تو داشتم در دل
شمارهٔ ۳۷۹ — ای قدت همچو نیشکر نازک
شمارهٔ ۳۷۸ — ما که می‌سازیم خود را در فراق او هلاک
شمارهٔ ۳۸۱ — ای روی تو از می ارغوان رنگ
شمارهٔ ۳۸۰ — مژده ای صبر که شد هجرت هجران نزدیک
شمارهٔ ۳۸۳ — ای جمالت قبلهٔ جان ابرویت محراب دل
شمارهٔ ۳۹۱ — خانهٔ دوری دل از همه پرداخته‌ام
شمارهٔ ۳۹۰ — اگر دوری ز من در آرزویت زار می‌میرم
شمارهٔ ۳۸۵ — زدی به دست ارادت چو حلقه بر در دل
شمارهٔ ۳۸۴ — رسید باز طپاننده کبوتر دل
شمارهٔ ۳۸۶ — گر پا نهی ز لطف به مهمانسرای دل
شمارهٔ ۳۸۷ — گشته در عشق کار من مشکل
شمارهٔ ۳۸۸ — ای دهانت را موکل خضر خط بر سلسبیل
شمارهٔ ۳۸۹ — گر پردهٔ گردون ز سرشگم نکشد نم
شمارهٔ ۳۹۹ — دی به دنبال یکی کبک خرام افتادم
شمارهٔ ۳۹۵ — من شیدا چرا از عقل و دین یک باره برگشتم
شمارهٔ ۳۹۳ — بس که چشم امشب به چشم عشوه‌سازش داشتم
شمارهٔ ۳۹۲ — لب پر سوال بر سر راهی نشسته‌ام
شمارهٔ ۳۹۴ — بر سر کوی تو هرگاه که پیدا گشتم
شمارهٔ ۳۹۷ — ز خاک کوی تو گریان سفر گزیدم و رفتم
شمارهٔ ۳۹۸ — تو چون رفتی به سلطان خیالت ملک دل دادم
شمارهٔ ۳۹۶ — چون من به در هجر ز بیداد تو رفتم
شمارهٔ ۴۰۱ — ز کج بینی به زلفت نسبت چین ختن کردم
شمارهٔ ۴۰۶ — در بزم چون به کین تو غالب گمان شدم
شمارهٔ ۴۰۷ — بهر دعا از درت چون به درون آمدم
شمارهٔ ۴۰۲ — به مجلس بحث از آن خصمانه اغیار می‌کردم
شمارهٔ ۴۰۳ — به بزمش دوش رنگ‌آمیزی بسیار می‌کردم
شمارهٔ ۴۰۰ — زخم نگهت نهفته خوردم
شمارهٔ ۴۰۴ — ای شمع بتان تا کی بر گرد درت گردم
شمارهٔ ۴۰۵ — برای نیم نگاهی چو عذر خواه تو گردم
شمارهٔ ۴۱۳ — شبی کان سرو سیم اندام را درخواب می‌دیدم
شمارهٔ ۴۱۴ — به خود دوشینه لطفی از ادای یار فهمیدم
شمارهٔ ۴۱۱ — به هجران کرده بودم خو که ناگه روی او دیدم
شمارهٔ ۴۰۸ — ز لطف و قهر او در خنده های گریه‌آلودم
شمارهٔ ۴۰۹ — باز سرگشتهٔ مژگان سیهی گردیدم
شمارهٔ ۴۱۵ — ساز خروش کرده دل ناز پرورم
شمارهٔ ۴۱۰ — چون متاع دو جهان را به خرد سنجیدم
شمارهٔ ۴۱۲ — با تو آن روز که شطرنج محبت چیدم
شمارهٔ ۴۲۰ — به سینه داغ نهانی که داشتم ز تو دارم
شمارهٔ ۴۲۱ — من منفعل که پیشت دو جهان گناه دارم
شمارهٔ ۴۲۲ — خوش آن ساعت که خندان پیشت ای سیمین بدن میرم
شمارهٔ ۴۱۶ — اگر می‌بینمت با غیر غیرت می‌کشد زارم
شمارهٔ ۴۲۳ — من که از ادعیه خوانان دگر ممتازم
شمارهٔ ۴۱۷ — به صلح یار در هر انجمن می‌خواند اغیارم
شمارهٔ ۴۱۹ — من آنم که جز عشق کاری ندارم
شمارهٔ ۴۱۸ — ز بس که مهر تو با این و آن یقین دارم
شمارهٔ ۴۲۵ — ای هزارت چشم در هر گوشه سرگردان چشم
شمارهٔ ۴۲۷ — کو اجل تا من نقاب تن ز جان خود کشم
شمارهٔ ۴۲۴ — به بزم او حریفان را ز مستی دست و پا بوسم
شمارهٔ ۴۲۸ — رسید نغمه‌ای از باده‌نوشی تو به گوشم
شمارهٔ ۴۳۱ — به فنا بنده رهی می‌دانم
شمارهٔ ۴۲۶ — افکن گذر به کلبه ما تا بهم رسد
شمارهٔ ۴۲۹ — گر من به مردن دل نهم آسوده جانی را چه غم
شمارهٔ ۴۳۰ — به دشمن یارئی در قتل خود از یار می‌فهمم
شمارهٔ ۴۳۳ — دور از تو بر روی بتان چون چشم پرخون افکنم
شمارهٔ ۴۳۴ — بس که همیشه در غمت فکر محال می‌کنم
شمارهٔ ۴۳۲ — من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم
شمارهٔ ۴۳۵ — زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم
شمارهٔ ۴۳۸ — دل خود را هنوز اندر تمنای تو می‌بینم
شمارهٔ ۴۳۶ — گر شود ریش درون رخنه گر بیرونم
شمارهٔ ۴۳۷ — ز دستت جیب گل پیراهنان را چاک می‌بینم
شمارهٔ ۴۳۹ — از سر کوی تو با صدگونه سودا می‌روم
شمارهٔ ۴۴۱ — مفتون چشم کم نگه پر فتنه‌ات شوم
شمارهٔ ۴۴۰ — گرچه ناچار از درت ای سرو رعنا می‌روم
شمارهٔ ۴۴۴ — خوش آن که هم زبان به تو شیرین بیان شوم
شمارهٔ ۴۴۳ — وصل کو تا بی‌نیاز از وصل آن دلبر شوم
شمارهٔ ۴۴۲ — کو دل که محو نرگس جادوفنت شوم
شمارهٔ ۴۴۵ — مهر بیگانگی آغاز تو را بنده شوم
شمارهٔ ۴۴۶ — منم آن گدا که باشد سر کوی او پناهم
شمارهٔ ۴۴۷ — تو به زور حسن ایمن مشو از سپاه آهم
شمارهٔ ۴۵۵ — چو نتوانم به مردم قصه آن بی‌وفا گویم
شمارهٔ ۴۴۸ — به من حیفست شمشیر سیاست‌دار عبرت هم
شمارهٔ ۴۴۹ — آن شوخ جانان آشنا سوزد دل بیگانه هم
شمارهٔ ۴۵۲ — بس که ماندیم به زنجیر جنون پیر شدیم
شمارهٔ ۴۵۴ — همچو شمع از مجلست گریان و سوزان می‌رویم
شمارهٔ ۴۵۳ — تو کشیده تیغ و مرا هوس که ز قید جان برهانیم
شمارهٔ ۴۵۰ — بس که ما از روی رسوایی نقاب افکنده‌ایم
شمارهٔ ۴۵۱ — ما به عهدت خانهٔ دل از طرب پرداختیم
شمارهٔ ۴۵۸ — بس که به من زر فشاند دست زرافشان خان
شمارهٔ ۴۵۹ — زهی ز دست کرم گسترت کرم باران
شمارهٔ ۴۶۰ — رویت که هست صورت چین شرمسار از آن
شمارهٔ ۴۶۳ — ای صبا درد من خسته به درمان برسان
شمارهٔ ۴۵۶ — مرا صید افکنی زد زخم و بند افکند در گردن
شمارهٔ ۴۶۲ — صبا تحیت بلبل به بوستان برسان
شمارهٔ ۴۵۷ — پا چون کشم ز کوی تو کانجا زمان زمان
شمارهٔ ۴۶۱ — تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسان
شمارهٔ ۴۶۷ — ای نگاهت آهوان را گرم بازی ساختن
شمارهٔ ۴۶۶ — شد پرده درم سوز درون از تو چه پنهان
شمارهٔ ۴۶۸ — شغل دهقان چیست ز آب و گل نهال انگیختن
شمارهٔ ۴۷۰ — گرچه در دیدهٔ‌تر جای تو نتوان کردن
شمارهٔ ۴۷۱ — فتنه می‌خیزد از آن ترکانه دامن برزدن
شمارهٔ ۴۶۴ — تا بر سپهر از زر انجم بود نشان
شمارهٔ ۴۶۵ — آمدم با ناله‌های زار هم دم هم چنان
شمارهٔ ۴۶۹ — رخت را آفتاب سایه‌گستر می‌توان گفتن
شمارهٔ ۴۷۸ — گفتمش دم به دم آزار دل زار مکن
شمارهٔ ۴۷۴ — ای تو نکرده جز جفا آن چه نکرده‌ای بکن
شمارهٔ ۴۷۶ — در پرده عشق آهنگ زد ای فتنه قانون ساز کن
شمارهٔ ۴۷۷ — بیا ای عشق تمکین مرا از گرد ره بشکن
شمارهٔ ۴۷۲ — روز من زان زلف میدانم سیه خواهد شدن
شمارهٔ ۴۷۵ — چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کن
شمارهٔ ۴۷۹ — ای پارسای کعبه رو عزم سر آن کو مکن
شمارهٔ ۴۷۳ — ای ابرویت به وقت اشارت زبان حسن
شمارهٔ ۴۸۴ — در ملک بودی اگر یک ذره عشق یار من
شمارهٔ ۴۸۶ — به زیر لب سخنگویان گذشت آن دلربا از من
شمارهٔ ۴۸۱ — از آن پیش رقیبان مهر ورزد یار من با من
شمارهٔ ۴۸۵ — یارب که خواند آیت عجر و نیاز من
شمارهٔ ۴۸۷ — ای خدنگ مژه‌ات عقده گشای دل من
شمارهٔ ۴۸۰ — چون نمودی رخ به من یک لحظه بدخوئی مکن
شمارهٔ ۴۸۲ — ساخت شب مرا سیه دود دل فکار من
شمارهٔ ۴۸۳ — بت پرستی را شعار خود کنم تا یار من
شمارهٔ ۴۸۹ — گر شود از دیده نهان ماه من
شمارهٔ ۴۹۰ — ز بس کز توست زیر بارجان مبتلای من
شمارهٔ ۴۹۵ — با او شبی از دیر می‌خواهم خراب آیم برون
شمارهٔ ۴۹۱ — چو می‌خواهد که نامم نشنود بیگانه رای من
شمارهٔ ۴۹۴ — از سپاه حسن آخر یک سوار آمد برون
شمارهٔ ۴۹۲ — با وجود وصل شد زندان حرمان جای من
شمارهٔ ۴۸۸ — ای به بالا فتنه سرگردان بالای تو من
شمارهٔ ۴۹۳ — سرگرمئی کو تا نهم از کنج عزلت پا برون
شمارهٔ ۵۰۰ — حسن می‌نازد به رخسارت چه رخسارست این
شمارهٔ ۵۰۱ — بر رخ به قصد دل منه زلف دو تا را بیش از این
شمارهٔ ۵۰۲ — جانا مران رخش جفا بر خاکساران بیش از این
شمارهٔ ۵۰۳ — آینه بردار و حسن جان فزای خویش بین
شمارهٔ ۴۹۶ — دو دل ربا که بلای دلند و آفت دین
شمارهٔ ۴۹۷ — چو در چوگان زدن آن مه نگون گردد ز پشت زین
شمارهٔ ۴۹۸ — به دوستی خودم میکشی که رای من است این
شمارهٔ ۴۹۹ — پردهٔ ما میدری کائین زیبائیست این
شمارهٔ ۵۰۹ — تائبم از می به دور نرگس غماز او
شمارهٔ ۵۰۵ — ز دیده در دلم ای سرو دل ربا بنشین
شمارهٔ ۵۰۸ — آن کوست قبلهٔ همه کس قبله‌جو در او
شمارهٔ ۵۱۱ — آن منتظر گدازی چشم سیاه او
شمارهٔ ۵۰۴ — شاهانه رخش راندن آن خردسال بین
شمارهٔ ۵۱۰ — دوش چون دیدم نهان در روی آتشناک او
شمارهٔ ۵۰۶ — چون برفروزد آینه زان آفتاب رو
شمارهٔ ۵۰۷ — مراست رشتهٔ جان کاکل معنبر او
شمارهٔ ۵۱۶ — شبم ز روز گرفتارتر به مشغلهٔ تو
شمارهٔ ۵۱۷ — گفتم ز پند من شود تغییر در اطوار تو
شمارهٔ ۵۱۸ — ای مرا دلبر و دل آرا تو
شمارهٔ ۵۱۹ — رساند جان به لبم روزگار فرقت تو
شمارهٔ ۵۱۲ — باز امشب ز اقتضای شوخ طبعی‌های او
شمارهٔ ۵۱۵ — یارب آن مه را که خواهم زد قضا در کوی او
شمارهٔ ۵۱۳ — زآب دو دیده گل کنم خاک در سرای او
شمارهٔ ۵۱۴ — حرف در مجلس نگویم جز به هم زانوی او
شمارهٔ ۵۲۲ — ای همچو آهوان دلم دم شکار تو
شمارهٔ ۵۲۱ — صیدی که لعب عشق فکندش به بند تو
شمارهٔ ۵۲۴ — کاکل که سر نهاده به طرف جبین تو
شمارهٔ ۵۲۷ — چون به رخ عرق فشان میکشی آستین فرو
شمارهٔ ۵۲۶ — مدعی در مجلسم جا می‌دهد پهلوی تو
شمارهٔ ۵۲۳ — زهی بالا بلندان سر به پیش از اعتدال تو
شمارهٔ ۵۲۵ — هر که دیدم چو نی از غم به فغانست که تو
شمارهٔ ۵۲۰ — ای گردن بلند قدان در کمند تو
شمارهٔ ۵۲۸ — زلف معنبر برفشان گو جان ما بر باد شو
شمارهٔ ۵۳۰ — ای نرد حسن باخته با آفتاب و ماه
شمارهٔ ۵۳۲ — باز برخاسته از دشت بلا گرد سپاه
شمارهٔ ۵۳۱ — امشب اندر بزم آن پرهیز فرما پادشاه
شمارهٔ ۵۳۵ — یار از جعد سمن‌سا مشک بر گل ریخته
شمارهٔ ۵۳۴ — زهی کرشمهٔ تو را سرمه‌سای چشم سیاه
شمارهٔ ۵۳۳ — از نسیم آن خطم در حیرت از صنع اله
شمارهٔ ۵۲۹ — ای سرو گلندام که داری کمر از مو
شمارهٔ ۵۳۸ — ز چوگان بازی آمد زلف بر رخسار آشفته
شمارهٔ ۵۴۳ — پند گوی تو چه‌ها تا به تو فهمانیده
شمارهٔ ۵۴۰ — آمد به تیغ کین ره ارباب دین زده
شمارهٔ ۵۳۷ — تا دست را حنا بست دل برد ازین شکسته
شمارهٔ ۵۳۹ — خط اگرت سبزه طرف لاله نهفته
شمارهٔ ۵۴۲ — شبهای هجران همنشین از مهر او یادم مده
شمارهٔ ۵۴۱ — به دست دیده عنان دل فکار مده
شمارهٔ ۵۳۶ — جلوهٔ آن حور پیکر خونم از دل ریخته
شمارهٔ ۵۴۹ — دی باز جرعه نوش ز جام که بوده‌ای
شمارهٔ ۵۴۸ — از قید عهد بنده تو خود رسته بوده‌ای
شمارهٔ ۵۴۴ — قلم نسخ بران بر ورق حسن همه
شمارهٔ ۵۴۵ — نمی‌دانم ز خود افتادگان داری خبر یا نه
شمارهٔ ۵۴۷ — صبح مرا به ظن غلط شام کرده‌ای
شمارهٔ ۵۵۰ — بیش از دی گرم استغنا زدن گردیده‌ای
شمارهٔ ۵۵۱ — بر دل فکنده پرتو نادیده آفتابی
شمارهٔ ۵۴۶ — من کیستم به دوزخ هجران فتاده‌ای
شمارهٔ ۵۵۸ — اگر آگه ز اخلاص من آزرده دل گردی
شمارهٔ ۵۵۲ — ای گل خودرو چه بد کردم که خوارم ساختی
شمارهٔ ۵۵۵ — مرا به دست غم خود گذاشتی رفتی
شمارهٔ ۵۵۹ — بر در درج قفل زدم یک چندی
شمارهٔ ۵۵۴ — کاش یارم از ستم دایم مکدر داشتی
شمارهٔ ۵۵۳ — اگر مقدار عشق پاک را دلدار دانستی
شمارهٔ ۵۵۷ — بریدی از من آن پیوند با بدخواه هم کردی
شمارهٔ ۵۵۶ — به رقیب سفری وعدهٔ رفتن دادی
شمارهٔ ۵۶۱ — زد به درونم آتش تنگ قبا سواری
شمارهٔ ۵۶۳ — این طلعت و رخسار که دارد که تو داری
شمارهٔ ۵۶۵ — باز ای دل شورانگیز رو سوی کسی داری
شمارهٔ ۵۶۴ — سرلشگر حسن است نگاهی که تو داری
شمارهٔ ۵۶۲ — دلا زان گل بریدی خاطرت آسود پنداری
شمارهٔ ۵۶۶ — باز بر من نظر افکنده شکار اندازی
شمارهٔ ۵۶۷ — چه باشد گر سنان غمزه را زین تیزتر سازی
شمارهٔ ۵۶۰ — چو می‌نماید، که هست با من، جفا و جورت، ز روی یاری
شمارهٔ ۵۶۸ — به جرم این که گفتم سوز خود با عالم‌افروزی
شمارهٔ ۵۷۱ — توسن حسن کرده زین طفل غیور سرکشی
شمارهٔ ۵۷۰ — دل را اگر ز صبر به جان آورد کسی
شمارهٔ ۵۷۲ — شوق مِی گرداندم بر گرد شمع سرکشی
شمارهٔ ۵۷۴ — آن که هرگز نزد از شرم در معشوقی
شمارهٔ ۵۶۹ — از بهر حسرت دادنم هر لحظه منشین با کسی
شمارهٔ ۵۷۵ — بر روی یار اغیار را چشمی به آن آلودگی
شمارهٔ ۵۷۳ — نکشد ناز مسیح آن که تو جانش باشی
شمارهٔ ۵۷۷ — از باده عیشم بود مستانه به کف جامی
شمارهٔ ۵۷۸ — رفتی و رفت بی‌رخت از دیده روشنی
شمارهٔ ۵۷۹ — دم بسمل شدن در قبله باید روی قربانی
شمارهٔ ۵۸۱ — به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی
شمارهٔ ۵۷۶ — ساربان بر ناقه می‌بندد به سرعت محملی
شمارهٔ ۵۸۳ — اقبال ظفر پیوند در کار جهانبانی
شمارهٔ ۵۸۰ — ز اشک سرخ برای نزول جانانی
شمارهٔ ۵۸۲ — گذری به ناز و گوئی ز چه باز دلگرانی
شمارهٔ ۵۸۷ — محتشم چون عمر صرف خدمت وی می‌کنی
شمارهٔ ۵۹۱ — من و ملکی و خریداری مژگان سیهی
شمارهٔ ۵۸۵ — چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی
شمارهٔ ۵۸۶ — ساقیا چون جام جمشیدی پر از می می‌کنی
شمارهٔ ۵۸۴ — رو ای صبا بر آن سرو دلستان که تو دانی
شمارهٔ ۵۸۹ — این است که خوار و زارم از وی
شمارهٔ ۵۸۸ — نگشتی یار من تا طور یاری‌های من بینی
شمارهٔ ۵۹۰ — دیده‌ام مست و سرانداز و غزلخوان برهی
شمارهٔ ۵۹۳ — دارم سری پر از شور از طفل کج کلاهی
شمارهٔ ۵۹۷ — نیست پیوند گسل مرغ دل شیدائی
شمارهٔ ۵۹۵ — به جائی امن آرامیده مرغی داشت ماوایی
شمارهٔ ۵۹۶ — در سیر چمن دیدم سرو چمن آرائی
شمارهٔ ۵۹۸ — صورت به این لطافت سیرت به این نکوئی
شمارهٔ ۵۹۹ — دل خود رای مرا برده گل خودروئی
شمارهٔ ۵۹۲ — ای رشگ بتان به کج کلاهی
شمارهٔ ۵۹۴ — مرا حرص نگه هردم به رغبت می‌برد جائی
شمارهٔ ۶۰۱ — هنوزت به ما کینه برجاست گویی
شمارهٔ ۶۰۰ — به جائی دلت گرم سوداست گوئی