شمارهٔ ۲۹۶ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با نغمه‌ای دلشکسته و احساسی، به ابراز درد و غم شاعری پرداخته است که در رابطه‌ای عشق‌ورزانه دچار رنج و مشکلات شده است. شاعر از محبوبش می‌خواهد که با سختی‌ها و بی‌محلی‌هایی که نمی‌تواند تحمل کند، او را بیشتر دچار رنج نکند. او بیان می‌کند که نباید به او و عهدی که بسته‌اند شک کند و از محبوب می‌خواهد که در این بزم و دنیا با او مدارا کند. همچنین، او نسبت به اوضاع جهان و نغمه‌های غم‌انگیز خود احساس ناامیدی و خستگی دارد و از محبوب می‌خواهد که از درد و فریاد او غافل نشود. شاعر از بی‌توجهی و بی‌رحمی گلایه دارد و به محبوب می‌گوید که حتی اگر می‌خواهد به او جفا کند، نباید فراموش کند که او نیز انسانی معصوم و محتشم است که سزاوار احترام است. این ابیات در نهایت به اراده و احساسات عمیق انسانی و دغدغه‌های عاشقانه اشاره دارد.