شمارهٔ ۲۹۸ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و زیبایی می‌پردازد و از یک پسر می‌خواهد که در دلبری و وفا ثابت قدم باشد. شاعر به او یادآوری می‌کند که باید به یاد نیازمندان و درماندگان باشد و آنها را شاد کند. همچنین به او هشدار می‌دهد که زیبایی‌اش روزی از بین خواهد رفت و نباید جوانی‌اش را بیهوده صرف کند. علاوه بر این، شاعر به دلخوشی‌ها و دغدغه‌های خود اشاره کرده و می‌گوید که در دلش نارضایتی‌هایی وجود دارد، اما به نظر می‌رسد که جوانی نباید بر سر آن نارضایتی‌ها بماند. شعر به نوعی از نگرانی درباره‌ی گذر زمان و از دست دادن فرصت‌ها نیز سخن می‌گوید.