شمارهٔ ۳۰۸ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به ناصح می‌گوید که از سر بالین او پند ببرد، زیرا کسی که در خواب است هرگز به افسانه‌ها توجه نمی‌کند. او بیان می‌کند که غم و دل‌تنگی همیشگی خواهد بود و مناره‌ای که در ویرانه قلب آدم به وجود آمده، هیچگاه تغییر نمی‌کند. شاعر به مقیمان در این دیر (دنیای مادی) هشدار می‌دهد که این راهگذر به خانه‌ای دائم تبدیل نخواهد شد. همچنین او به یک شیخ یادآوری می‌کند که در یک لحظه، بهشت و جهنم به دل آدم ارتباط پیدا می‌کند و از گناهان یکسان نخواهند شد. همچنین اشاره می‌کند که اگرچه جان انسان به شکلی زنده باقی می‌ماند، هیچ چیزی نمی‌تواند مثل محبوب واقعی انسان باشد و در نهایت امید شاعر به زیبایی و ارزش درونی‌اش وجود دارد که نمی‌تواند در یک دانه مروارید خلاصه شود.