شمارهٔ ۴۷۹ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در مورد تقدس و عشق به کعبه و خداوند است. شاعر به یک شخص پارسا می‌گوید که نباید به صورت ریاکارانه به مقدسات نزدیک شود. او تأکید می‌کند که با وجود ناپاکی‌ها، برخی افراد ذات پاکی دارند و نباید خود را با صفات بد آلوده کنند. شاعر به خطرهای روحی ناشی از دوری از خداوند اشاره می‌کند و می‌خواهد که این دوری نصیب او نشود. همچنین، او خود را به عنوان صیدی می‌بیند که حکمت الهی او را در تنگنا قرار داده است. در انتها، با نگاهی به ظرفیت‌های سختی، از او می‌خواهد که از گل‌های زیبا غافل نشود، ولی آنها را فقط از دور ببیند و به خود نگیرد.