شمارهٔ ۵۰۵ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود که او را به زیبایی و دلربایی تشبیه کرده است، دعوت می‌کند تا به دل او بیاید و در آن جا روزگار بگذراند. شاعر به زیبایی و لطافت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش خانه‌ای خالی از مردم است و از معشوق می‌خواهد که در آن جا بنشیند. او همچنین از مقام والای معشوق یاد می‌کند و می‌گوید که دل و دیده‌اش هر دو جایگاه او هستند. در ادامه، شاعر از لذت صحبت و هم‌نشینی با معشوق می‌گوید و اشاره دارد که حتی اگر او را گدا بخواند، باز هم دوست دارد در کنار او باشد.