نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲۰ - وله ایضا محتشم کاشانی

محتشم کاشانی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای بلند اختر سپهر وجود

وی گران گوهر خزانه جود

به خدایی که داشت ارزانی

به تو در ملک خود سلیمانی

که اگر زین فتاده مور ضعیف

برسد عرضه‌ای به سمع شریف

آنچنان کن کز استماع نوید

نشود نا امید هوش امید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و وصف شخصیتی والا و بزرگ می‌پردازد که مانند سلیمان، دارای جود و بخشش بسیار است. شاعر از خداوند می‌خواهد که اگر حتی ضعفی کوچک مانند مورچه‌ای به درگاه او برسد، او را با گوش شنوا و امیدی پر از بشارت بشنود تا ناامید نشود. به طور کلی، این شعر بر اهمیت بخشش و امید تأکید دارد.