شمارهٔ ۲۵ - وله ایضا محتشم کاشانی
محتشم کاشانی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای عطا پیشه که دریای سخا و کرمت
در تلاطم همه گوهر به کنار اندازد
محتشم کیست که مثل تو گران مقداری
بروی از خلق سبک روح گذار اندازد
چون به این لطف سرافراز شد اکنون آن به
کانچه دارد به رهت بهر نثار اندازد
لیک از نظم گران سنگ مناسب‌تر نیست
آن چه در پای تو ای کوه وقار اندازد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار به بزرگ‌منشی و سخاوت عطا پیشه اشاره دارد و او را به عنوان فردی با ارزش و باوقار معرفی می‌کند. او می‌گوید عطا پیشه مانند دریای سخاوت، هر چیز قیمتی را در دل تلاطم خود قرار می‌دهد و به راحتی از آن می‌گذرد. شاعر همچنین به دیگران اشاره می‌کند که مانند عطا پیشه نمی‌توانند با سخاوت خود دیگران را تحت تأثیر قرار دهند و او را ستایش می‌کند که با لطف و بزرگی خود، به دیگران نفع می‌رساند. در نهایت، بیان می‌کند که ارزش آثاری که در پای او به یادگار می‌ماند، قابل مقایسه با هیچ چیز دیگری نیست.