شمارهٔ ۶۴ - در رثاء محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، شاعر به شدت از مرگ خواجه شاه منصور و مصیبت آن ناراحت است. او خود را چون ابر بهاری می‌داند که از غم می‌بارد و اشک‌هایش مانند باران جاری است. این مصیبت به قدری سنگین است که لباس آسمان نیز به رنگ غم و ماتم در آمده است. شاعر از ویژگی‌های خوب او می‌گوید و او را بهترین اهل کرم می‌شناسد، همچنین اشاره می‌کند که زمانه هیچکدام از افراد نیکوکار تر از او را ندیده است. در انتها، شاعر به یادگار او در تاریخ اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که تقدیر او را به عنوان بهترین اهل کرم ثبت کرده است.