شمارهٔ ۸۵ - وله ایضا محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند بزرگ و با جلالی سخن می‌گوید که با لطف و احسان خود به دیدار او آمده است. شاعر اشاره می‌کند که در اثر بیماری، عرق از تنش می‌ریزد، اما خداوند با رحمتش او را درمان می‌کند. همچنین، شاعر از هدیه‌ای زرین و با حکمت که خداوند به او می‌بخشد سخن می‌گوید و به دشواری‌های بیان شکرگزاری از خداوند اشاره می‌کند. در نهایت، او می‌خواهد که همیشه این شکرگزاری را ادامه دهد و از خدا بخواهد که این حالت را نه تنها در زمان حال، بلکه تا پایان زمان برای او حفظ کند.