شمارهٔ ۱۰۶ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر به زیبایی‌های عشق و دلباختگی می‌پردازد. او می‌گوید که هر ناگفته‌ای در عشق به زبان می‌آید و هر حسی که در دل دارد، از نوعی شیرینی و لذت برخوردار است. همچنین به زیبایی معشوق و رقابت عشاق اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق گاهی همراه با درد و رنج است. شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت و پرندگان، عشق را به عنوان تجربه‌ای شیرین و همچنین پیچیده معرفی می‌کند و در نهایت بیان می‌کند که عشق او مشابه گل و خار است؛ یعنی بخشی از زیبایی و لذتی که فقط برای دیگران است و خود او درد و رنجی را تحمل می‌کند.