شمارهٔ ۱۰۷ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق عشق و غم اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که دل بدون عشق و محبت شبیه باغی است که باغبان ندارد و همچنین اشاره می‌کند که زندگی بدون محبت دیگری بی‌معناست. او از فقدان عشق و نشانه‌های آن می‌گوید و گم‌شدگی عشق را به پرنده‌ای تشبیه می‌کند که nest ندارد. شاعر با وجود فقر و محرومیت، از آن راضی است زیرا ترسی از زوال ندارد. او بیان می‌کند که نمی‌توان در عشق سودی پیدا کرد و مسیر عشق بدون جهت و نشانه است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که اگرچه یار همه چیز دارد، ولی دل مهربانی ندارد و عشق واقعی نه به دین و دنیا وابسته است و نه به غم و شادی.