شمارهٔ ۱۲۵ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دعا و وابستگی به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که دعا و آرزو در دلش همین است، و در محفل عشق و می، همه چیز به همین شکل ادامه دارد. دل او از لب معشوق دور نمی‌شود و در وداع هم به عشق و روح خود وفادار است. او در برابر درد و رنج ناشی از عشق، تنها به همان معشوق و عشقش دلخوش است. در نهایت، شهرت و مقام معشوق بر همه چیز می‌چربد و این روابط عمیق انسانی را به تصویر می‌کشد.