شمارهٔ ۱۷۳ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساساتش درباره عشق و جدایی می‌پردازد. او می‌گوید که هیچ شادی و لذتی در عید و زیبایی‌ها وجود ندارد مگر اینکه یار در کنار او باشد. حضور یار را شرط خوشی و زیبایی می‌داند و غم و زاری او را بدیهی می‌شمارد. همچنین اشاره می‌کند که در absence of love, زندگی را بی‌معنی می‌یابد و ارتباط بین گل و خار را به عدم خوشبختی تشبیه می‌کند. در نهایت، او می‌گوید که جز یار، هیچ آرزویی ندارد و عشق خود را تنها امیدش می‌داند.