شمارهٔ ۱۹۱ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس حبس و تنگنا را به تصویر می‌کشد. او خود را مانند پرنده‌ای می‌داند که از دامن طبیعت دور افتاده و در قفس محبوس شده است. با شروع فصل گل، از صیاد پرسش می‌کند که کی این وضعیت پایان می‌یابد. او بیان می‌کند که حتی در باغ نیز آزاد نبوده و همواره در دام گرفتار بوده است. همچنین، او به تنهایی و بی‌صدایی خود اشاره می‌کند و از احساس گرفتاری و مصیبت رنج می‌برد. در نهایت، به اراده و تمایل به گفت‌وگو و آزادی خود تاکید می‌کند که همچون طوطی‌ای است که در قفس اشتیاق به گفتار دارد.