شمارهٔ ۱۹۸ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و دلتنگی است. شاعر از غم و ملالی صحبت می‌کند که از دوری یار به او دست می‌دهد. او به این موضوع اشاره می‌کند که محبتش مختص اوست و دور از یار برایش بسیار سخت است. همچنین، به ناتوانی در رهایی از این ملال اشاره می‌کند و می‌گوید اگر تنش آزاد شود، باز هم نمی‌تواند خوشحال باشد. شاعر به نوعی به تضاد بین آرامش و ناملایمات زندگی می‌پردازد و تجهیزات و لذتی که از عشق به دست می‌آورد، ناکافی می‌داند. در نهایت، او به تمثیل ساقی اشاره می‌کند که در حالی که باده می‌ریزد، خودش از نوشیدن آن محروم است.