شمارهٔ ۲۲ مشتاق اصفهانی
مشتاق اصفهانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
تو و از ناز سرگرانی‌ها
من از شوق جان‌فشانی‌ها
پیش قد تو نوجوان خجل است
سرو نوخیز از جوانی‌ها
هست نخلی قدت که برنخورد
باغبانش ز باغبانی‌ها
گو کشد این دو روزه هجرانم
کرده‌ام با تو زندگانی‌ها
صوفیان را خوشست گاه سماع
بر دو کون آستین‌فشانی‌ها
من و مشتاق و درد ناکامی
تو و اغیار کامرانی‌ها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان عشق و احساسات عاشقانه می‌پردازد. شاعر از شور و شوق خود در محبت می‌گوید و به تصویر کشیدن نوجوانی و زیبایی چهره معشوق اشاره دارد. او به مقایسه شاخه‌ها و درختان می‌پردازد و می‌گوید که عشقش در برابر جاذبه‌های دنیا شرمنده است. شاعر از درد جدایی رنج می‌برد و به این نکته اشاره می‌کند که در حالی که برخی در خوشی و کامیابی هستند، او در عشق و آرزوهای ناکام خود غرق است.