شمارهٔ ۳۱۳ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وفاداری است. شاعر از معشوق می‌خواهد که از هرچه که هست، چهره او را برنگرداند و او را فراموش نکند. او به زیبایی بلبل و گل اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان از عشق واقعی دور شد. شاعر به بهار و شادی اشاره می‌کند و از ساقی می‌خواهد که قلبش را با عشق پر کند. همچنین، به رسم نجابت اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید از کسی که به او علاقه‌مند است، روی برگرداند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که با جفا، دل او را نشکند و بر دلتنگی‌اش افزوده نشود.