شمارهٔ ۶۵ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف احساس تنهایی و ناامیدی است. شاعر از رفتن یار و جدایی از او سخن می‌گوید و به توصیف پرنده‌ای می‌پردازد که از قفس به آشیان خود رفته است. او از فقدان همرهانش حسرت می‌خورد و بیان می‌کند که دیگران به خانه خود رفته‌اند و او تنها مانده است. احساس درد ناشی از عشق ورزیدن به یار و عدم امکان رسیدن به او، و همچنین غم ناشی از غیبت و بی‌خبر ماندن از او، در این اشعار جریان دارد.