شمارهٔ ۹۸ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احوال بلبل و گل صحبت می‌کند و به ناله و درد دل بلبل از زحمت عشق و زیبایی می‌پردازد. مرغان چمن در کنار گل و نسرین گرد هم آمده‌اند، اما بلبل در قفس و در حال صحبت با صیاد است. شاعر اشاره می‌کند که شمعی که در کنار پروانه است، به یاد سوختگان نمی‌افتد و تنها می‌سوزد. او خود را کودک عاشق می‌داند که تحت ستم عشق است و تنها صدای استاد را می‌شنود. همچنین به داستان فراد و شیرین اشاره می‌کند و از دل شکسته فرهاد سخن می‌گوید. شاعر خود را مانند غباری می‌بیند که به سوی معشوق می‌وزد و در نهایت به عشق و ناامیدی و حسرت خود اشاره می‌کند. در مجموع، شعر بیانگر حسرت، عشق و فراق است.