شمارهٔ ۱۶۹ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به تولد و پیدایش انسان اشاره دارد. ابتدا به تشبیه انسان به گوهری از قطره‌ای آب پرداخته و سپس به حالت خمودی در عالم عدم اشاره می‌کند. با بیداری از آن خواب، دوباره به حالت خواب و غفلت بازمی‌گردد، که نشان‌دهنده‌ی چرخه وجود و آگاهی است.