شمارهٔ ۸۹ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شعر، شاعر از غم و اندوهی صحبت می‌کند که بر دل‌ها چیره شده و باعث شده افرادی که در جمع بودند، به طور ناگهانی و نگران بیرون بروند. آنها تحت تاثیر رفتار نادرست و ناملایمات قرار گرفته و در حالی که دل‌هایشان آشفته است، از آنجا دور می‌شوند. شاعر از دیگری می‌خواهد که به او بگوید چگونه این اتفاق افتاده است.