شمارهٔ ۱ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
خداوندا بشوی از گرد بدنامی جبینم را
نگه دار از سر دست سخن چین آستینم را
مرا چون شمع جا در مجلس صافی ضمیران ده
چراغ انجمن گردان زبان آتشینم را
به بزم می پرستان ساغر می سرمه دان گردد
ز شادابی لبالب کن دل اندوهگینم را
ز خوان منعمان محروم سایل بر نمی گردد
مکن از خرمن خود دور دست خوشه چینم را
تنم را پیش امواج حوادث کوه تمکین کن
میفگن در طلاطم کشتی دریانشینم را
بده توفیقم از عصیان قد من چون دو تا گردد
نگه دار از سیه روئی و بدنامی نگینم را
به دشمن رفتگی‌ها کردن امروز است کار من
مبدل کرده ام ای سیدا با مهر کینم را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را از بدنامی و زشتی‌ها پاک کند و از گفتار بد و حسرت‌انگیزان دور نگه دارد. او آرزو دارد که مانند شمعی در مجلس شفافیت و صداقت درخشش داشته باشد و زبانش مانند چراغی روشنایی‌بخش باشد. شاعر همچنین از خدا می‌خواهد که به او شادی و سرزندگی بدهد و در برابر مشکلات و حوادث سخت زندگی، او را محکم و استوار نگه دارد. او از خدا تقدیر و توفیق می‌طلبد تا از گناه و سیه‌رویی دور بماند و در برابر دشمنی‌ها و سختی‌ها بتواند با عشق و محبت عمل کند. خلاصه: شاعر از خداوند درخواست پاکی، استواری، شادی و توفیق در مواجهه با مشکلات و بدنامی‌ها دارد.