شمارهٔ ۱۱ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
دم صبح است ای ساقی ز رو بردار برقع را
که تا آرد به گردش آسمان جام مرصع را
قدت را دوش دادم امتیاز از سرو در گلشن
که می سازند اکثر انتخاب از بیت مطلع را
خط پشت لبت مد نظرها کرد ابرو را
که مقطع خوب افتد می کند ممتاز مطلع را
نگردد مانع نظاره عشاق آن نوخط
کند دهقان مهمان دوست وقف مور مزرع را
ز آغازم چه می خواهی ز انجامم چه می جویی
ز مطلع می توان فهمید آب و رنگ مقطع را
مدام ای سیدا از چار حد خود حذر دارم
خدایا ساز بازوبندم این شکل مربع را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت‌ها شاعر از ساقی می‌خواهد که برقع را از چهره بردارد تا جام زیبایی که در آسمان می‌چرخد، نمایان شود. او زیبایی محبوبش را با سرو در گلشن مقایسه می‌کند و از ابروهای او به عنوان خطی زیبا یاد می‌کند که نظرها را به خود جلب می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که عشق باید آزادانه دیده شود و از مزاحمت‌ها دور باشد. او از دوستش می‌خواهد که از آغاز و پایان زندگی پرس و جو نکند و می‌خواهد که زیبایی عشقش را بشناسد. در انتها، شاعر از خداوند می‌خواهد که به او کمک کند تا از محدودیت‌ها رهایی یابد.