شمارهٔ ۱۱۳ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف زیبایی‌های یک معشوق است. شاعر با استفاده از تصویرسازی‌های خاص، پیشانی، مژگان و ابروهای معشوق را وصف می‌کند و از تأثیر عواطف و نگاه‌های او بر دل و جانش می‌گوید. او از داغ و غم عشق و نشان‌هایی که از این عشق بر وجودش باقی مانده است، سخن می‌گوید. در ادامه، شاعر به زیبایی و تاثیر معشوق بر محیط اطراف و روحیه دیگران اشاره می‌کند و در نهایت از آرامش و آسایشی که معشوق به دیگران می‌دهد، یاد می‌کند.