شمارهٔ ۱۱۶ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات پر درد و اندوه شاعر اشاره دارد. شاعر از غمی عمیق و تنهایی ناشی از جدایی از محبوبش سخن می‌گوید. او به صورت تصاویری زیبا و نمادین، تغییر وضعیت خود را نشان می‌دهد: از احساس سرزندگی و آرامش به حس فقدان و درد. او به شباهت خانه دلش به حبابی روی دریا اشاره می‌کند که به سرعت از بین می‌رود. شاعر همچنین به نابرابری عشق و انتظار از معشوق اشاره می‌کند و به یاد حضرت یوسف و زلیخا، به امید و ناامیدی‌های عاشقانه می‌پردازد. در نهایت، او از جفایی که محبوبش بر او روا داشته، به شدت گله‌مند است.