شمارهٔ ۱۱۷ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساساتی عمیق و عاطفی را بیان می‌کند. او از دلتنگی و فقدان صحبت می‌کند و با تشبیهات مختلف، احساساتش را توصیف می‌کند. دل عندلیب در بوستان گم شده و زندگی‌اش سردرگم است. او به تصویرسازی‌هایی از طبیعت و وجود اشاره می‌کند، مانند لاله که نشانی از لیلی می‌دهد و خاکستر گردباد که خان و مان را گرم کرده است. او همچنین به جستجوی اقبال و خوشبختی اشاره می‌کند که دور از دسترس است و مانند یک طفل دورافتاده، احساساتش پریشان است. شاعر همچنین به کمبود و فقدان اشاره می‌کند، مانند لعل که بدون صدف ارزشش را گم کرده و چرخی که بی‌خورشید است. در نهایت، او به عدم ثبات و ناپایداری در زندگی و نبود نور و خوشبختی اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که این غریب، کاروان خوشبختی را گم کرده است.