شمارهٔ ۱۲۷ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عواطف عمیق و درد عشق است. شاعر از شدت درد و رنجی که به خاطر عشق متحمل شده، سخن می‌گوید و احساس می‌کند که به مرز مردن رسیده است. او از زنده بودن غنچه‌ای صحبت می‌کند که به شکفتن نزدیک شده و می‌خواهد که باد صبح قدمی جلوتر برود. همچنین اشاره می‌کند که جفای محبوبش به او آسیب زیادی زده و درد او مثل ناقوسی در گلو گیر کرده است. در نهایت، شاعر از بی‌توجهی محبوبش ناامید شده و احساس می‌کند که باید از این دیار برود.