شمارهٔ ۱۳۶ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
لشکر خط آخر از ملک تو رو خواهد گرفت
زلف مشکین از شکست خویش بو خواهد گرفت
هرگز آن آئینه رو یکسو نمی کردی نظر
چون چهار آئینه جا در چارسو خواهد گرفت
صورت خود نقش بر دیوار خواهد ساختن
زلف خود بر دست همچون کلک مو خواهد گرفت
پاره خواهد شد گریبانش ز دست انداز خط
سوزن از مژگان خود بهر رفو خواهد گرفت
در نظر هرگز نمی آورد چشمش سرمه را
از غبار خط نفس اندر گلو خواهد گرفت
با دهان خشک خواهد ماند آخر چون قدح
دست حسرت زیر سر همچون سبو خواهد گرفت
در چمن چون سبزه بیگانه پا خواهد نهاد
اشک ریزان جای خود برطرف جو خواهد گرفت
گرچه دارد سیدا امروز یار از من کنار
در کنارم آخر آن بدخوی خو خواهد گرفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مضامین عاشقانه و احساساتی اشاره دارد. شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق خود می‌پردازد و در عین حال، از درد و حسرت ناشی از فاصله و جدایی سخن می‌گوید. او به تصویرسازی‌ها و استعاره‌هایی مانند زلف مشکی و آیینه توجه می‌کند و احساس می‌کند که عشق و زیبایی او را اسیر کرده است. در نهایت، با وجود جدایی، امیدی به پیوند دوباره و تاثیر زیبایی‌اش بر زندگی‌اش دارد. این شعر نشان‌دهنده احساسات عمیق و پیچیده انسان در مواجهه با عشق و جدایی است.