شمارهٔ ۱۳۷ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
لشکر خط جا چو گرد آن دهان خواهد گرفت
از دیار حسن او اول زبان خواهد گرفت
سد راه لشکر خط تیغ نتوان شدن
فتنه او دامن آخر زمان خواهد گرفت
صد خیابان سرو را قدش به خاک افگنده بود
انتقام خویش اکنون باغبان خواهد گرفت
نرم نرم آخر در آغوشم درآید همچو تیر
تا به کی پر زور خود را چون کمان خواهد گرفت
کشکشان خواهند بردندش به دار انتقام
از گریبانش خط و زلف از میان خواهد گرفت
خط مشکین گرد رویش دیدم و حیران شدم
خلق می گفتند ماه آسمان خواهد گرفت
آنکه در هر بزم باشد جای او بالای چشم
رفته رفته جای خود بر آستان خواهد گرفت
پیر هم گشتست با من می کند گردنکشی
تا دم محشر مگر خود را جوان خواهد گرفت
سیدا آن کس که با او می نماید دوستی
خویش را تا موسم خط مهربان خواهد گرفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌های یک معشوق و احساسات عمیق شاعر نسبت به او پرداخته است. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تصاویری زیبا به قدرت عشق و تأثیر آن بر زندگی اشاره می‌کند. او به لشکری که به سوی معشوق می‌آید و فتنه‌ای که در انتظار است، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق و زیبایی می‌تواند دشمنی‌ها و فتنه‌ها را به همراه داشته باشد. احساسات شاعر به صورت تدریجی و نرم بیان شده، و به تدریج به اوج می‌رسد. در نهایت، اشاره‌هایی به پیری و گذر زمان نیز وجود دارد که نشان می‌دهد عشق و دوستی فراتر از زمان و سن است.