شمارهٔ ۱۶۷ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار درباره درد و رنج حاصل از عشق و جدایی است. شاعر از بی‌قراری دل و تنگی خاطر خود می‌گوید و اشاره می‌کند که درمانی برای چشمانش جز دیدن محبوب نیست. او از آزادی از قید و بندهای دنیا سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ چیزی از دیگران برای او ارزشی ندارد. در نهایت، شاعر از پادشاه حسن می‌خواهد که از او صبر و تحمل نخواهد، زیرا کسی که در وضعیت خراب و نابسامان زندگی می‌کند نمی‌تواند خراج و هزینه‌ای بپردازد.