شمارهٔ ۱۷۸ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر با مشاهده یک مرغ بی‌بال و پر و شنیدن ناله‌ای از جغد، به یاد خاطرات تلخی می‌افتد. او از فریب‌هایی که در گذشته تجربه کرده، به مرگ راضی شده و شب‌ها دست و تیغ قاتل را به یاد می‌آورد. در میان مشکلات، احساس سرگردانی می‌کند و حسرت لب‌های خشک ساحل را می‌خورد. او زندگی‌اش را مانند مزرعه‌ای بدون محصول می‌بیند که تنها سوختن در آن نصیبش شده. در پایان، گزینه‌ای از رنج و ناعادلانه بودن سرنوشتش را به تصویر می‌کشد و به یاد یک سید افتاده که بر روی زمین افتاده است و به نوعی تشبیه می‌کند که او نیز مانند دیگرانی که قربانی ناعدالتی شده‌اند، در رنج و عذاب به سر می‌برد.