شمارهٔ ۲۱۳ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به دلیل عشق و دلبستگی تجربه کرده صحبت می‌کند. او به زیبایی‌هایی که در زلف محبوبش وجود دارد اشاره کرده و می‌گوید که این زیبایی‌ها او را به زنجیر کشیده‌اند و او را از دیگران دور کرده‌اند. او به ناامیدی و ماتم‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند در گلستان زندگی می‌کند، اما همچنان در بند عواطف و احساساتش گرفتار است. به طور کلی، شعر تم غم و دلتنگی ناشی از عشق را نشان می‌دهد.