شمارهٔ ۲۳۶ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای عاشقان و غافلان می‌پردازد. شاعر از شعله‌های عشق که مانند پروانه به دور شمع می‌چرخند، سخن می‌گوید و به تیره‌دلی و درد درونی عاشقان اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عاشقان به خوبی حال یکدیگر را درک می‌کنند و در عشق خود غرق شده‌اند. غافلان، با وجود اینکه در دنیا زندگی می‌کنند، از حقیقت و عمق وجود غافلند و تنها به افسانه‌ها نیاز دارند. در پایان، شاعر به دیوانگی عاقلان اشاره می‌کند که در فکر خود غرق‌اند و از یاد آنچه مهم است غافل‌اند.