شمارهٔ ۲۴۶ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آنها که تکیه بر کرم کبریا کنند
سر در قبا کشند و به محراب جا کنند
آنها که قانع اند به یک قطره چون صدف
گوهر اگر دهند هماندم عطا کنند
آنها که بر کلاه نمد خوی کرده اند
کی آرزوی سایه بال هما کنند
آنها که آگهند ز اسرار نیک و بد
از کاه دانه را به نگاهی جدا کنند
آنها از نسیم سحر بوی برده اند
دلهای غنچه را چمن دلگشا کنند
آنها که پا ز بستر راحت کشیده اند
پهلوی خویش وقف نی بوریا کنند
آنها که روز و شب بخدایند سیدا
ما را چه می شود که به خود آشنا کنند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف افرادی می‌پردازد که به جای تکیه بر مادیات و دنیای ظاهری، به کرم و رحمت بالای خداوند اعتماد دارند. این افراد با قناعت و ساده‌زیستی، از زندگی روزمره خود بهره می‌برند و به دنبال درک عمیق‌تری از زندگی و اسرار آن هستند. آنها از زیبایی‌های طبیعی و الهی الهام می‌گیرند و برای آرامش و راحتی دیگران تلاش می‌کنند. همچنین، به اهمیت ارتباط با خداوند و درک خود و دیگران اشاره می‌شود و سوالی از خود به میان آمده که چرا ما باید به این آگاهی و نزدیکی به خود نرسیم.