شمارهٔ ۲۵۶ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خدای ذات تو را از بلا نگه دارد
ز حادثات جهانت خدا نگه دارد
گل حیات تو را روزگار تا دم حشر
ز دستبرد نسیم صبا نگه دارد
نهال عمر تو را همچو سرو تازه و تر
خضر به چشمه آب بقا نگه دارد
کسی که تکیه به دیوار دولتت سازد
به زیر سایه بالش هما نگه دارد
مروتی که تو را با سخن شناسان است
همیشه در دل خود سیدا نگه دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دعا و آرزوی خوبی برای شخصی است. شاعر از خداوند می‌خواهد که او را از بلاها و مشکلات محافظت کند و زندگی‌اش را تا آخرین زمان به سلامت نگه دارد. همچنین از خدا درخواست می‌کند که عمرش را مانند درختی سرسبز حفظ کند و کسانی که به او تکیه می‌کنند، در زیر سایه امنیت او قرار داشته باشند. در پایان، شاعر تاکید می‌کند که خوبی و مروت این شخص، همیشه در دل دیگران باقی خواهد ماند.