شمارهٔ ۲۸۲ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گل به گلشن دعویی صاحب کمالی می کند
هر که زر دارد تمناهای عالی می کند
می توان گفتن درد خود به یاران قدیم
پیش میخواران دل خود شیشه خالی می کند
هر که می باشد حباب آسا به هستی اعتماد
تکیه بر دیوار ایوان شمالی می کند
سعی ها دارد که گردد غنچه گل را جانشین
ای چمن معذور فرما خوردسالی می کند
هر که خود را می کند در بزم نادانان صفت
پیش کوران دعویی صاحب جمالی می کند
خط برون آورد و خالش ماند در زیر غبار
از عمل چون ماند هندو خاکمالی می کند
هر که از ملک قناعت سیدا شد کامیاب
کاسه فغفور را ظرف سفالی می کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به توصیف انسان‌ها و ویژگی‌هایشان در جامعه می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی با توجه به دارایی و وضعیت خود، به نوعی در تلاش است تا به آرزوهایش برسد. برخی افراد از درد و رنج‌های خود، فقط به دوستان قدیمی‌اش می‌گویند، در حالی که در جمع میخواران فقط احساس تلخی و تنهایی خود را نشان می‌دهند. او همچنین اشاره می‌کند که افرادی که تحت تأثیر زندگی مادی و ظاهری هستند، بر روی چیزهای بی‌محتوا تکیه می‌کنند. شاعر به بررسی تلاش‌ها و آرزوهای انسان‌ها برای بهتر شدن و رسیدن به کمال هم می‌پردازد، و در نهایت به قناعت و رضایت از زندگی اشاره می‌کند، به این معنا که فردی که به قناعت رسیده باشد، به جایی می‌رسد. در مجموع، شعر به نوعی نقد اجتماعی است که به جوامع مختلف و رفتارهای انسان‌ها در ارتباط با دنیا و یکدیگر می‌پردازد.