شمارهٔ ۳۰۱ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حسرت و نابودی در فصل خزان اشاره دارد. شاعر از دلتنگی‌ها و غم‌های ناشی از بی‌پناهی و فقدان زیبایی سخن می‌گوید. باد خزان همه چیز را ویران کرده و رنگ و زیبایی را از گل‌ها گرفته است. شاعر خود را در غم رها شده و ناتوان می‌بیند و نامه‌هایی که به محبوبش نوشته، بی‌پاسخ مانده است. او همچنین از سردی و از دست رفتن محبت در دلش می‌گوید و در نهایت به ناکامی عشق و زیبایی اشاره می‌کند که دیگر جایی در زندگی‌اش ندارد. احساسات تلخ و حس تنهایی از مضامین اصلی این شعر هستند.