شمارهٔ ۳۰۵ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و حالتی عاشقانه می‌پردازد. شاعر با اشاره به دختری به نام نگار، او را به تصویر می‌کشد که با کلاهی بر سر و قبا بر دوش، وارد می‌شود. او با پیاله‌ای پر از شراب، به همراه داغ دل شاعر که پر از خون و اشک است، جلوه‌گر می‌شود. شاعر به یاد خوشی‌ها و زیبایی‌های آن دختر، دلش به یاد او می‌تپد و از غم و شوق فریاد می‌کشد. در ادامه، به باغ و گل‌ها اشاره می‌شود و اینکه این دختر با زیبایی‌اش توجه همه را جلب کرده و دل‌ها را به شور آورده است. در نهایت، شاعر از او می‌خواهد که برگردد و به او توجه کند، زیرا او به شدت دلتنگ اوست.