شمارهٔ ۳۱۶ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساساتی عمیق و دردناک صحبت می‌کند. او درباره‌ی اشک‌ها و زنجیرهای زندانی که به دورش است، ابراز ناامیدی می‌کند و می‌گوید که در جوانی به پیری خواهد رسید. از تهمت‌هایی که به دیگران می‌زنند صحبت می‌کند و بر این باور است که برای به دست آوردن آرامش، باید از مردم دوری کند. همچنین از بیعتی که با دیگران داشته صحبت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که اگر این حال و روز باشد، بهتر است به تنهایی زندگی کند و هیچ رهبری نداشته باشد.