شمارهٔ ۳۳۰ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مباش ای مه من پیرو دل همه کس
چو آفتاب مرو سوی منزل همه کس
به غنچه راز دل خویش زینهار مگوی
گمان مکن چو دل ما و خود دل همه کس
به صحبت همه کس رفتن از تو لایق نیست
اگر چه صحبت تو هست قابل همه کس
نگاه خلق به زنگار کلفت اندود است
مشو چو آیِنه دیگر مقابل همه کس
به ابرویت گره از کار سیدا بگشای
که هست در کف تو حل مشکل همه کس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی به محبوبیت و یکتایی عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که طرز رفتار و نگاه به زندگی باید خاص و متفاوت باشد و نباید به سادگی به دل همه‌کس رود. در عین حال، اسرار دل باید نگه داشته شوند و در صحبت با دیگران باید احتیاط کرد. شاعر همچنین به زیبایی و قدرت ابروها اشاره می‌کند که می‌تواند مشکلات را حل کند، اشاره به این که در عشق و ارتباطات، افراد باید به ارزش و ویژگی‌های منحصر به فرد خود پی ببرند و به سادگی در فضاهای عمومی قرار نگیرند.