شمارهٔ ۳۳۱ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش اهل کرم و نیکی می‌پردازد و ویژگی‌های آن‌ها را توصیف می‌کند. شاعر می‌گوید که افراد نیکوکار، همچون سرو در بوستان، درخشش و محبوبیت خاصی دارند. خانه‌های آن‌ها باید به مانند مساجد مقدس تلقی شود و در آنجا تنها باید از زیبایی و احسان گفت. شاعر به طور نمادین اشاره می‌کند که در این خانه‌ها، پشیمانی و طمع جایی ندارد و هر چه هست در کمال سادگی و صداقت است. همچنین، میان مردگان این قوم هیچ تفاوتی نیست، و تنها روح و جان آن‌هاست که می‌تواند امتیازآفرین باشد. به طور کلی، شعر بر ارزش‌های انسانی، generosity و زیبایی سادگی تأکید می‌کند.